İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında derin vazgeçilmez iz vardı. Kavganın başına birkaç şarapnel parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Nasır’dı. Kavga sırasında dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin şifa gören Danca merkezinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu sınıfın önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın kurtulun!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli danışmanı çaba sonuç vermedi. Okul yönetimi, durumu görüşmek için Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte evde. Aile büyüğü birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk kalktı, “İşte öğretmen” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının elini öfkeye ilk kez başladı.

Dışarısı soğukken ben, birkaç kat giymiştim. Dede yalın ayak gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleriyle bilincinde olarak yatarken gece saatlerinde işemeye!” dedi. O çocuk mahçup odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok kültürlüce.

Konsensusla ailenin çoğunlukla onayıyla Rahman’ın bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda Rahman koridorda koşarken kapıya. Zararı olmadı ama hissi yandı, samimi yoğun üzüldü. Onu avutmak destek olmak elini tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz kağıt bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Bir kitap seçtim, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. Rahman, çeşitli renklerde kalemlerle şeyler karalarken beni unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. O yıl başka bir okulda göreve başladım. O çocuk bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Beni tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü bulutlandı; benden söylemedi. Rahman daha sonra zamanlarda birçok Kriminal olaylarına sorumsuzca yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli çocukların eğitildiği bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.